Bentley nie dostarczył jeszcze pierwszego klienta elektrycznego SUV-a Torcal, a już pokazał jego drugą limitowaną odmianę. Powstanie tylko 20 egzemplarzy w wersji zaprojektowanej wspólnie z japońskim projektantem mody ulicznej Hiroshim Fujiwarą. Auto jest niemal w całości czarne.

Czerń na zewnątrz i w środku

Nadwozie każdego egzemplarza pokryje lakier w odcieniu Beluga black. Pasują do niego czarne emblematy, zaciemniona atrapa chłodnicy i 22-calowe felgi Vortex, także w czarnym kolorze. Felgi są kute, a zamiast typowych dla wielu elektryków plastikowych osłon poprawiających aerodynamikę mają wstawki z włókna węglowego.

Fujiwara w 2003 roku założył w Tokio markę FRGMT i jej symbolika trafiła do tej edycji. Na przednich błotnikach widnieje niewielki napis Bentley // FRGMT, a na klapie bagażnika logo FRGMT. We wnętrzu połączono wykończenie w kolorach Imperial Blue i Beluga black z kontrastowym przeszyciem oraz elementami w czerni fortepianowej. Na panelach drzwi umieszczono dziesiątki małych logotypów Bentleya i FRGMT, a do tego specjalne nakładki na progi.

Czego jeszcze nie wiadomo

Bentley nie podał, w jakich krajach edycja trafi do sprzedaży ani ile będzie kosztować. Nie wiadomo też, czy bazuje na zwykłym Torcalu, czy na mocniejszej odmianie Torcal S. Cały pierwszy rocznik modelu jest już wyprzedany. Wcześniej producent wypuścił też wersję Torcal First Edition.

Co potrafi Torcal

W USA model zadebiutuje jako rocznik 2028 i będzie kosztować od 222 150 dolarów. W tej kwocie mieści się 4 150 dolarów opłat za dostawę, rejestrację, podatki i opłaty dealerskie. Wszystkie wersje mają baterię o pojemności 113 kWh i instalację 800 V.

  • Wersja podstawowa: dwa silniki elektryczne, 810 KM i 881 funtostóp (1194 Nm).
  • Torcal S: 876 KM i 996 funtostóp (1350 Nm) przy użyciu launch control.
  • Osiągi: mimo masy własnej ok. 2700 kg przyspieszenie do 60 mph (ok. 96 km/h) zajmuje 2,8 s. Według Carscoops to szybszy start niż w Porsche 911 GT3 RS.
  • Ładowanie: prąd stały o mocy do 400 kW, czyli od 10 do 80 proc. w niespełna 20 minut.
  • Zasięg: do 375 mil (600 km).

Co to oznacza dla polskiego czytelnika

Dla zdecydowanej większości kierowców to ciekawostka. Auto jest drogie, produkcja ograniczona, a rocznik 2028 jest już wyprzedany. Bentley nie ogłosił, czy 20 sztuk w ogóle trafi do Europy, więc o polskim kliencie na razie trudno mówić. Cena podana w dolarach dotyczy rynku amerykańskiego i w Europie będzie wyglądać inaczej.

Warto jednak zwrócić uwagę na kierunek, w jakim idą producenci aut luksusowych. Elektryczne modele nie muszą wyglądać futurystycznie, a część klientów woli auta, które nie afiszują się napędem. Z parametrów Torcala wynika też, że ładowanie mocą 400 kW wymaga odpowiednio mocnych stacji. Zasięg 600 km nie jest rekordowy, więc przy długich trasach, także w Polsce, znaczenie będzie miała dostępność szybkich ładowarek.

Źródło: Carscoops – „This Blacked-Out Bentley Torcal Is Limited To Just 20 Units”

Irańskie władze konfiskują majątek osób mieszkających za granicą, które oskarżają o „współpracę z wrogimi rządami”. Na liście są dziennikarze na wychodźstwie, a nacisk dotyka także ich bliskich w kraju. Sprawa pokazuje, że emigracja nie chroni reporterów przed presją reżimu.

Konfiskaty i lista „zdrajców ojczyzny”

Pod koniec września irańskie sądownictwo ogłosiło, że zajęło mienie osób oskarżonych o współpracę z wrogimi państwami. To część wcześniej zapowiedzianego planu wymierzonego w około 400 osób mieszkających poza Iranem. Są wśród nich dziennikarze, aktywiści, artyści i sportowcy.

Jednym z nich jest Amir Soltanzadeh, niezależny dziennikarz na emigracji, który od czasu do czasu współpracuje z Deutsche Welle. Swoje nazwisko znalazł na liście, którą państwowe media opatrzyły etykietą „zdrajcy ojczyzny”. Zamrożono mu konto bankowe w Iranie, na którym było równowartość około 500 euro. Jak mówi, jedyne, co ma w domu rodziców, to regał z książkami. W internecie napisał, że jeśli ktoś lubi czytać, może je skonfiskować.

„Nie działałem przeciwko Iranowi” – mówi Soltanzadeh.

Rodzina płaci cenę za pracę dziennikarza

Soltanzadeh opowiada, że część krewnych zerwała kontakt z jego rodziną z powodu jego pracy. Według niego osoby przyjmujące oficjalną narrację władz automatycznie utożsamiają dziennikarza działającego za granicą ze szpiegiem, czyli kimś opłacanym za zbieranie informacji.

Presja dotarła też do miejsca pracy jego ojca, który, jak twierdzi dziennikarz, stracił zajęcie. Matka żyje w ciągłym lęku i przy każdym telefonie zastanawia się, kto dzwoni. Przez kilka miesięcy Soltanzadeh całkowicie zrezygnował z bezpośredniego kontaktu z rodziną i porozumiewał się z nią tylko przez pośrednika.

Niejasne przepisy jako narzędzie kontroli

Takie działania wpisują się w powtarzający się schemat. W okresach napięć politycznych zachodnie media i ich dziennikarze bywają przedstawiani jako agenci wrogich służb, na przykład CIA czy Mossadu, albo jako rozpowszechniający wywrotową propagandę. Władze dysponują też narzędziami inwigilacji: mogą włamywać się na konta w mediach społecznościowych i przechwytywać rozmowy, które później służą jako dowód przeciwko rozmówcom dziennikarzy w Iranie.

Konstytucja Iranu w art. 24 gwarantuje wolność prasy, ale prawo prasowe wielokrotnie zmieniano i rozszerzano. Wymaga ono m.in., by nie zagrażać Republice Islamskiej, nie obrażać duchownych ani Najwyższego Przywódcy i nie rozpowszechniać fałszywych informacji. Te szeroko sformułowane zapisy dają władzom duże pole do ingerencji. Anonimowy dziennikarz z Iranu mówi, że opisywanie sytuacji zatrzymanych, egzekucji czy traktowania protestujących wiąże się z poważnym ryzykiem, a w publikacjach trzeba trzymać się oficjalnej wersji wydarzeń.

Omid Barin, który pisze o łamaniu praw człowieka i sytuacji mniejszości etnicznych, wyjechał z kraju z powodu swojej pracy. Opowiada, że jest teraz znacznie ostrożniejszy w kontaktach ze źródłami w Iranie, by nie narażać ich na niebezpieczeństwo. Nie podaje szczegółów gróźb, bo obawia się konsekwencji dla bliskich. Przekaz jest jednak jasny: ktoś w Iranie chciałby, by porzucił dziennikarstwo albo omijał trudne tematy. Także za granicą musi dbać o własne bezpieczeństwo.

Co to oznacza dla czytelnika w Polsce

Z przekazanych informacji nie wynika, by sprawa dotyczyła bezpośrednio Polski. Pokazuje jednak, jak wygląda cena informacji z państw, w których niezależne media są ograniczane. Relacje o represjach, egzekucjach czy protestach często powstają dzięki dziennikarzom na wychodźstwie i ich kontaktom w kraju.

Gdy źródła i autorzy są zastraszani, do odbiorców w Europie, także w Polsce, dociera mniej sprawdzonych wiadomości. Warto o tym pamiętać, czytając doniesienia z Iranu: część historii nie pojawia się w przekazie wcale albo pojawia się w wersji zgodnej z linią władz.

Źródło: DW – „Iran: Exiled journalists still repressed by regime”

Od 27 października w okupowanych przez Rosję Oleszkach w obwodzie chersońskim obowiązuje zawieszenie broni. Ma ono umożliwić wywiezienie cywilów uwięzionych w mieście. Przygotowania trwają, ale szczegóły operacji są ściśle tajne i nie wiadomo jeszcze, czy ewakuacja już się rozpoczęła.

Miasto odcięte od świata

Oleszki leżą nad Dnieprem. Rosja zajęła je w 2022 roku, a rok później zniszczenie pobliskiej tamy w Kachowce spowodowało powódź. Od tego czasu mieszkańcy są odizolowani, bo wszystkie drogi dojazdowe do miasta zostały zaminowane. Osoby, którym udało się stamtąd uciec, opowiadały o głodzie, braku leków, prądu i wody. W mieście nadal mieszka około 2 tysięcy ludzi.

Fundacja Save Ukraine twierdzi, że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy wydostała z Oleszek co najmniej 300 cywilów. O obecnych przygotowaniach opowiedział jej prawnik.

Co już wiadomo

Rozejm zaczął obowiązywać 27 października o 3:00 czasu kijowskiego, czyli o 4:00 w Rosji. Około godziny 8:00 rozpoczęto rozminowywanie drogi prowadzącej do miasta. Wszystko, co dzieje się w samych Oleszkach, leży w gestii wojskowych, a uczestnicy akcji zostali poproszeni o zachowanie dyskrecji. Prawnik Save Ukraine Foundation Myrosława Charczenko ostrzega: „Każda nieostrożna uwaga lub działanie może zagrozić całej akcji ewakuacyjnej”.

Z tego, co widać z zewnątrz, organizatorzy zbierają dane w zamkniętych, lokalnych grupach komunikatorów:

  • krążą listy rejestracyjne i formularze, które mieszkańcy wypełniają samodzielnie,
  • osoby, które wcześniej zgłosiły chęć wyjazdu, są proszone o potwierdzenie daty urodzenia i miejsca pobytu,
  • organizatorzy proszą o numery do sąsiadów i krewnych, bo łączność jest bardzo zawodna,
  • zbierane są informacje o stanie zdrowia: chodzi o osoby chore, z ograniczoną mobilnością i ranne w wybuchach lub na minach.

Trasa, skala i obawy

Przebieg trasy nie został ujawniony. Według fundacji droga rzeką byłaby skrajnie niebezpieczna i nie ma potwierdzenia, że ją zatwierdzono. Prawdopodobnie ewakuowani pojadą przez okupowane terytorium Ukrainy, a możliwe, że także przez Rosję, zanim dotrą na teren kontrolowany przez Kijów.

Ewakuacja nie ma się odbyć w jeden dzień. Fundacja liczy, że ci, którzy wyjadą w pierwszym etapie, będą przykładem dla pozostałych. Mieszkańcy się boją, bo wcześniejsze próby stworzenia korytarza humanitarnego kończyły się prowokacjami, więc część może nie zdecydować się na wyjazd od razu. Fundacja szacuje, że ostatecznie wyjedzie około 500 osób.

Nie wiadomo, ile to potrwa. Trzeba rozminować drogi dojazdowe, a także wiele ulic wewnątrz miasta. W Oleszkach jest szpital, z którego trzeba wywieźć pacjentów, oraz kostnica z ciałami do odzyskania i zidentyfikowania. Nie wiadomo, czy te działania obejmie korytarz humanitarny.

Rozmówca podziękował też Melanii Trump za zwrócenie uwagi na sytuację w mieście. Sytuację w Oleszkach nazwał ludobójstwem dokonywanym przez Rosję. Jest to ocena strony ukraińskiej organizacji, a nie ustalenie niezależnych instytucji.

Co to oznacza dla czytelnika w Polsce

Operacja odbywa się poza Polską i UE, a jej przebieg zależy od uzgodnień między stronami konfliktu, więc bezpośrednio nie dotyczy polskich służb ani przepisów. Warto jednak śledzić ją jako test, czy w tej wojnie da się zorganizować bezpieczny korytarz dla cywilów. Dotychczasowe próby, jak wynika z relacji fundacji, budziły zaufanie niewielu osób.

Ewakuowani trafią najpierw na teren kontrolowany przez Ukrainę i tam będą potrzebowali pomocy medycznej, dokumentów i zakwaterowania. Z dostępnych informacji nie wynika, czy któraś z tych osób będzie szukać schronienia za granicą. Na razie nie ma też potwierdzenia, że ewakuacja ruszyła, a obie strony wypowiadają się bardzo ostrożnie.

Źródło: DW – „Evacuation from Oleshky: How are preparations going?”

Rola ubezpieczenia szkolnego w edukacyjnym ekosystemie

W dzisiejszych czasach, gdy zagrożenia i nieprzewidziane okoliczności mogą wpływać na każdy aspekt życia, ubezpieczenie szkolne wyłania się jako kluczowy element wsparcia dla rodziców i edukatorów. Zabezpieczając przyszłość edukacyjną dzieci, ubezpieczenie szkolne staje się nie tylko opcją, ale niezbędną inwestycją.

Co to jest ubezpieczenie szkolne?

W najprostszych słowach, ubezpieczenie szkolne jest polisą zapewniającą ochronę uczniów przed skutkami nieszczęśliwych wypadków, które mogą mieć miejsce w czasie nauki lub związanych z nią aktywności. Pokrywa ono nie tylko koszty leczenia, ale również zapewnia wsparcie w wielu innych przypadkach, takich jak trwałe uszczerbki na zdrowiu.

Jak ubezpieczenie szkolne wpływa na proces edukacyjny?

Posiadanie ubezpieczenia szkolnego wprowadza element spokoju zarówno dla rodziców, jak i placówek edukacyjnych. Szkoły, wyposażone w solidne polisy ubezpieczeniowe, mogą lepiej zarządzać ryzykiem i koncentrować się na swojej podstawowej misji – edukacji i rozwoju młodych umysłów. Rodzice zaś, świadomi tej ochrony, mogą czuć się bezpieczniej, pozwalając swoim dzieciom na pełniejsze zaangażowanie w życie szkolne, wiedząc, że w przypadku nieszczęścia, konsekwencje będą łagodniejsze.

Praktyczne przykłady zastosowania ubezpieczenia szkolnego

Przywołajmy historię Ani, uczennicy gimnazjum, która podczas wycieczki szkolnej doznała poważnego urazu nogi. Dzięki polisie ubezpieczenia szkolnego, Ania szybko otrzymała niezbędną opiekę medyczną, a jej rodzina została zwolniona z obciążenia finansowego kosztów leczenia. To tylko jeden z wielu przypadków, gdzie ubezpieczenie przyczyniło się do szybkiego powrotu do zdrowia i normalności, minimalizując zarówno emocjonalny, jak i finansowy stres.

Wnioskując, ubezpieczenie szkolne nie jest jedynie zabezpieczeniem finansowym, ale fundamentem, który wspiera edukacyjne aspiracje i fizyczne bezpieczeństwo naszych dzieci. Jako integralny element edukacyjnego ekosystemu, stanowi ono inwestycję w przyszłość, zapewniając, że młode pokolenia mogą rozwijać się w środowisku, które jest tak bezpieczne, jak tylko możliwe. Niech każdy rodzic rozważy te korzyści, planując edukacyjną ścieżkę swojego dziecka.

Zabezpiecz przyszłość swoich dzieci już teraz, rozważając ubezpieczenie szkolne jako kluczowy element ich edukacyjnego środowiska.

Przeczytaj także:

https://inveno.com.pl/internet-swiatlowodowy-ranking-operatorow-na-2025-rok/ https://imerp.pl/ranking-internetu-mobilnego-bez-limitu-top-5-ofert/ https://merikotka.com/pakiet-luxmed-dla-rodziny-zdrowie-twoich-bliskich-pod-kontrola/